Anton Ripassa schreef het volgende:
In mijn ouderlijk gezin
was veel muziek en mijn moeder was diegene die veel zong.
Mijn vader kon niet
zingen, maar hij “bromde” zachtjes vrolijk mee!
Zingen heeft mij altijd
aangetrokken. In de loop van mijn leven heb ik enige koren “versleten”, om
kennis te maken met meer soorten liederen.
Binnen de familie en
vriendenkring leerde ik kanker kennen, in al zijn vormen en wat die met mensen
kon doen.
Toen ervoer ik dat buitenstaanders,
ondanks hun goedbedoelde medeleven, zich niet helemaal konden verplaatsen in de
personen die door kanker getroffen waren. Begrijpelijk.
Ik las de advertentie van
de “Stichting Kanker in Beeld”, dat een korennetwerk als onderdeel had. Daarin
werd uitgelegd dat “zingen een stem geeft”.
Dat zingen de deelnemers
een gevoel van leven geeft!
Omdat ikzelf
prostaatkanker heb gehad, raakte de gezegde: “Een gevoel van leven geven!”
mij heel diep. “Een gevoel van leven”, machtig
geformuleerd!
Na contact met Grytsje
Kingma, ben ik eerst één keer geweest om me te oriënteren.
Wat mij toen opviel waren
de gezichten van de koorleden, die glansden als er iets moois gebeurde tijdens
het zingen.
De warme sfeer en blijheid
onderling was mooi om mee te maken.
Later maakte ik mee dat er
ruimte was voor het delen van ervaringen, reflectie, expressie en een warm
begrip voor elkaars situatie.
Door samen te zingen
denken ze even niet aan de gevoelens van paniek, angst, boosheid of rouw. Men
is in een groep van gelijkgestemden!
Als iemand even moet gaan
zitten, even de emoties de baas zijn, schrikt niemand daarvan!
Er hoeft niets uitgelegd
te worden. Troosten, als daar behoefte aan is!
Er is beslist géén sfeer
van spanning bij de koorleden, integendeel.
Er is veel humor en er
wordt zelfs veel gelachen, samen en onderling!
Het zingen in het koor
“Zingen voor je Leven”, is één van de beste dingen die mij zijn overkomen! De
verbinding tussen zingende mensen is heel groot!
De tweewekelijkse
repetities zie ik altijd met een zeker “verlangen” tegemoet!!
Anton Ripassa
